Ο Γιάνης Βαρουφάκης έγινε... λαμπάδα για την Ανάσταση

Κέρινος υπουργός

Αθήνα

Μέχρι και... λαμπάδα έγινε ο υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης, ίσως το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο της ελληνικής πολιτικής σκηνής τους τελευταίους μήνες.

Ένα μαγαζί που ειδικεύεται στην κατασκευή κεριών, έκανε τον υπουργό λαμπάδα για την Ανάσταση με το κλασικό κασκόλ του και το χαρακτηριστικό του χαμόγελο.

Newsroom ΔΟΛ

ΑΥΓΑ ΣΠΑΣΤΙΚΑ

ΔΙΑΤΙΘΕΝΤΑΙ ΑΥΓΑ ΚΑΝΟΝΙΚΑ  ΚΑΙΣΠΑΣΤΙΚΑ ΑΥΓΑ!!

Μπίρα Σερρών στην Καλιφόρνια!

Η γλυκιά οσμή του λυκίσκου και της μαγιάς, που φθάνει έως το προαύλιο του μικρού εργοστασίου, γεμίζει το κτίριο όσο βαδίζουμε γύρω από το ζυθοβραστήριο και τις δεξαμενές ωρίμασης. Χρυσή αφρισμένη μπίρα περνά μέσα από φίλτρα και ανοξείδωτους σωλήνες, ενώ τα καφετιά μπουκάλια κουδουνίζουν κάθε φορά που ο ιμάντας του μηχανήματος εμφιάλωσης αναταράσσεται ελαφρώς κι εκείνα ακουμπούν μεταξύ τους. Μια πολύ σημαντική και φιλόδοξη επιχειρηματική προσπάθεια στη Βόρεια Ελλάδα παίρνει σάρκα και οστά τους τελευταίους μήνες στο νοικοκυρεμένο εργοστάσιο της Μικροζυθοποιίας Σερρών και Β. Ελλάδος με τον διακριτικό τίτλο Siris Microbrewery. Η εταιρεία, που παράγει την μπίρα Voreia, κρύβει μια όμορφη οικογενειακή ιστορία και πακετάρει τις πρώτες παραγγελίες για την Καλιφόρνια.
Από τα αλλαντικά στην μπίρα
Ο ιδιοκτήτης της, Γιάννης Μαρμαρέλλης, αφηγείται την ιστορία από την αρχή: Το 1932, ο -συνονόματος- παππούς του άνοιξε κατάστημα αλλαντικών στις Σέρρες. Για να προωθήσει, λοιπόν, τα προϊόντα, σκέφτηκε να λειτουργήσει το κατάστημα και ως μπιραρία. Στη συνέχεια, την επιχείρηση ανέλαβε ο γιος του, Χρήστος, πατέρας του σημερινού ιδιοκτήτη της ζυθοποιίας. Εκείνος έστησε δική του κτηνοτροφική μονάδα, έφτιαξε παρασκευαστήριο αλλαντικών και ένα μεγάλο κατάστημα λιανικής πώλησης - ένα ντελικατέσεν της εποχής, σημείο αναφοράς για δεκαετίες στο κέντρο των Σερρών και με υποκατάστημα στην Αθήνα. Ο Γιάννης Μαρμαρέλλης, ο οποίος σπούδασε οικονομικά και δραστηριοποιήθηκε τα πρώτα χρόνια στον κατασκευαστικό κλάδο, με το ξέσπασμα της κρίσης έπιασε ξανά το νήμα της οικογενειακής ιστορίας. «Το 2013 είχα πειστεί πλέον ότι οι μικροζυθοποιίες έχουν μέλλον στην Ελλάδα, γιατί το κοινό άρχιζε να θεωρεί την μπίρα ποτό και όχι δροσιστικό ρόφημα για τη δίψα», λέει σήμερα. Από τις πρώτες κρίσιμες κινήσεις του ήταν να απευθυνθεί στην κοινότητα των home brewers, ερασιτεχνών ζυθοποιών με πολύ υψηλές γνώσεις τεχνολογίας τροφίμων και γευσιγνωσίας.
Ο ίδιος οργάνωσε μια πενταμελή ομάδα, η οποία άρχισε να φτιάχνει τις δικές της συνταγές - αντί να αγοράσει πατέντες από μεγάλες ζυθοποιίες της Ευρώπης. Εστησε τη μονάδα με ίδια κεφάλαια και ένα μικρό μέρος με τη βοήθεια προγράμματος leader και αγόρασε σύγχρονο εξοπλισμό ελληνικής κατασκευής. Επικεντρώθηκε στις πρωτότυπες συνταγές, που θα λανσάρονταν αποκλειστικά σε γυάλινες φιάλες των 330 ml.
Οπως μας λέει ο ίδιος, δεν υπήρχαν ελληνικές πρώτες ύλες στο ποιοτικό επίπεδο που ζητούσαν και έκαναν εισαγωγή ειδικές βύνες από τη Γερμανία και το Βέλγιο και λυκίσκους από ολόκληρο τον κόσμο. Οι δύο πρώτες συνταγές ήταν μία pilsner και μία μπίρα τύπου IPA (India Pale Ale). Η δεύτερη ανήκει στην πλέον ποιοτική κατηγορία. Πρόκειται για αγγλικό τύπο μπίρας, ο οποίος είχε ζυθοποιηθεί για εξαγωγή στις βρετανικές αποικίες. Λόγω του μεγάλου εμπορικού ταξιδιού, οι μπίρες ΙPA φτιάχνονταν με υψηλότερο βαθμό αλκοόλ και περισσότερο λυκίσκο, που έχει αντισηπτικές ιδιότητες και προσδίδει άρωμα, όπως μας εξηγεί ο ιδιοκτήτης της μικροζυθοποιίας.
Αρχές του 2014 έγινε η πρώτη ζυθοποίηση. Στο τέλος του ίδιου έτους προστέθηκε μία stout (μαύρη μπίρα με καβουρντισμένες βύνες, άρωμα καφέ και σοκολάτας) και μόλις πριν από ένα μήνα κυκλοφόρησε μία wit (βελγική εκδοχή θολής Weiss μπίρας, με άρωμα κόλιανδρου και εσπεριδοειδών). Οι μπίρες του Μαρμαρέλλη αφήνουν στο στόμα μια γεμάτη, φρέσκια γεύση. Και πίνονται σε ελάχιστα υψηλότερη θερμοκρασία από τις συνηθισμένες, ακριβώς γιατί είναι premium και με δυνατά αρώματα.
Εξαγωγές σε Ευρώπη και ΗΠΑ
Καθώς μας ξεναγεί στη μονάδα, μυούμαστε περισσότερο στα μυστικά του χρυσαφένιου ποτού. Ο γενικός κανόνας θέλει για την παραγωγή 1.000 λίτρων μπίρας να χρησιμοποιούνται 500 - 700 γραμμάρια λυκίσκου και 70 - 80 κιλά βύνης. Για την πιο απλή συνταγή της ίδιας ποσότητας μιας μπίρας Voreia, όπως μαθαίνουμε, χρησιμοποιούνται 4 - 20 κιλά λυκίσκου και 200 - 220 κιλά βύνης. Οι εισαγόμενες πρώτες ύλες και η μη βιομηχανοποιημένη παραγωγή αυξάνουν το κόστος της μπίρας. Το προϊόν στο ράφι σούπερ μάρκετ στοιχίζει 1,60 - 2,50 ευρώ. Σε μπιραρίες η τιμή ελάχιστα διαφέρει από τις υπόλοιπες εισαγόμενες ή re-gular ετικέτες.
Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, μικροζυθοποιία θεωρείται η μονάδα που παράγει έως 200.000 εκατόλιτρα το χρόνο. Στην πράξη, η παραγωγή καθεμιάς από τις περίπου 15 μικροζυθοποιίες στην Ελλάδα δεν ξεπερνά τα 1.000 εκατόλιτρα. Για τη Siris Microbrewery, η παραγωγή έφτασε την πρώτη χρονιά τα 700 εκατόλιτρα (δηλ. 210.000 φιάλες) και σύμφωνα με τον φετινό σχεδιασμό αναμένεται να αγγίξει τις 350.000 φιάλες. Η μπίρα Voreia διακινείται σε όλη την Ελλάδα, κυρίως στην Αθήνα και στα νησιά. Εξαγωγές γίνονται σε Γερμανία, Ολλανδία και Ελβετία, σε εστιατόρια και μπιραρίες, ενώ σήμερα πακετάρονται παραγγελίες για την Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Το business plan προβλέπει επέκταση και στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ, όπως και στην Αυστραλία.
Η άνθηση της μικροζυθοποιίας
Αναφέρω στον κ. Μαρμαρέλλη μια μελέτη της Infobank Hellastat Α.Ε., σύμφωνα με την οποία ο εγχώριος κλάδος των μικροζυθοποιιών αναπτύσσεται γοργά. «Η παραγωγή των μικροζυθοποιιών στην Ελλάδα, αν και υψηλής ποιότητας, αφορά στο 1,5% - 2% της εγχώριας κατανάλωσης. Στις ΗΠΑ λειτουργούν 3.000 μικροζυθοποιίες, τα προϊόντα των οποίων καταλαμβάνουν το 50% της αγοράς. Αντίστοιχη τάση παρατηρείται στην Ευρώπη και δεν θα αργήσει να συμβεί και εδώ, όσο δημιουργείται καινούργια κουλτούρα», λέει. «Οι περισσότερες μικροζυθοποιίες στην Ελλάδα δημιουργήθηκαν σε νησιά: Σαντορίνη, Κρήτη, Χίος, Κέρκυρα, Τήνος, Ρόδος. Αυτό διότι τοπικό, ποιοτικό προϊόν ζητούσαν οι εκπαιδευμένοι ξένοι τουρίστες».
Η πρόσφατη ανακοίνωση μεγάλης ζυθοποιίας ότι σχεδιάζει να εισέλθει στην παραγωγή μικρής κλίμακας είναι θετικό στοιχείο. Ωστόσο, το υψηλό κόστος ενέργειας στην Ελλάδα, οι ακριβές εισαγόμενες πρώτες ύλες (σε ορισμένες περιπτώσεις τα μεταφορικά έξοδα της βύνης από τη Γερμανία φτάνουν στο 20% της τιμής της) και η χαμηλή ρευστότητα παραμένουν ανασταλτικοί παράγοντες.
Τον ρωτώ ποια στοιχεία προσδίδουν ελληνική ταυτότητα στα προϊόντα των εγχώριων μικροζυθοποιιών. «Υπάρχει πλέον ποιοτική ελληνική βύνη, ενώ σε ορισμένες συνταγές χρησιμοποιούνται κόλιανδρος και αρώματα εσπεριδοειδών. Τελευταία, κάποιοι παραγωγοί σκέφτονται να καλλιεργήσουν ελληνικούς λυκίσκους ειδικά για τις μικρές ζυθοποιίες. Θα τονωθούν οι τοπικές οικονομίες, είμαι αισιόδοξος», απαντά.

4 επιστημονικοί τρόποι για να γίνετε πιο τυχεροί

Ακούγεται παράλογο: Μπορεί κάποιος να γίνει πιο τυχερός; Κι όμως μπορεί. Σύμφωνα με το βιβλίο του ψυχολόγου Richard Wiseman «Luck Factor» (Παράγοντας τύχη), υπάρχουν τέσσερις αρχές που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει για να αυξήσει την τύχη στη ζωή του.

1) Μεγιστοποίηση των ευκαιριών

Διαισθητικά, είναι λογικό: αν κλειδωθείτε στο σπίτι σας, πόσες συναρπαστικές ευκαιρίες πρόκειται να σας συμβούν; Μάλλον ελάχιστες. «Οι τυχεροί άνθρωποι δημιουργούν, σημειώνουν και ενεργούν σύμφωνα με τις ευκαιρίες στη ζωή τους. Ορισμένοι τύποι προσωπικότητας είναι πιο τυχεροί, επειδή έχουν την τάση να δημιουργούν σενάρια που μεγιστοποιούν τις ευκαιρίες και έτσι αυξάνουν την τύχη.

Ποιοι είναι πιο τυχεροί;

• Οι άνθρωποι που είναι εξωστρεφείς: περισσότερος χρόνος με άλλους, πιο ενδιαφέρουσες δυνατότητες,

• Οι άνθρωποι που δεν είναι νευρωτικοί: oι αγχωτικοί, ανήσυχοι άνθρωποι είναι λιγότερο πιθανό να παρατηρήσουν και να επωφεληθούν από τις ευκαιρίες.

• Οι άνθρωποι που είναι ανοιχτοί σε νέες εμπειρίες: αν αντιστέκεστε στο νέο, κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να σας συμβούν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα.

2) Ακούστε τα προαισθήματά σας

Οι τυχεροί άνθρωποι ενεργούν με τη διαίσθηση σε πολλούς τομείς της ζωής τους. «Οι τυχεροί άνθρωποι παίρνουν επιτυχημένες αποφάσεις, χρησιμοποιώντας τη διαίσθηση και τα συναισθήματά τους… Σχεδόν το 90 τοις εκατό των τυχερών ανθρώπων, δήλωσαν ότι εμπιστεύονται τη διαίσθησή τους όσον αφορά τις προσωπικές τους σχέσεις και σχεδόν το 80 τοις εκατό είπαν ότι διαδραμάτισε ζωτικό ρόλο στις επαγγελματικές επιλογές τους. Περίπου κατά 20 τοις εκατό περισσότερο οι τυχεροί άνθρωποι, σε σχέση με τους πιο άτυχους, χρησιμοποιούν τη διαίσθησή τους όσον αφορά σημαντικές οικονομικές αποφάσεις και πάνω από το 20 τοις εκατό χρησιμοποιούν τη διαίσθησή τους όσον αφορά τις επιλογές της σταδιοδρομίας τους».

Επίσης, οι τυχεροί άνθρωποι λαμβάνουν περισσότερα μέτρα για την ενίσχυση της διαίσθησής τους. Είναι πιο πιθανό να ανταποκριθούν στα προβλήματα με διαλογισμό, καθαρίζοντας το μυαλό τους και επιστρέφοντας στο πρόβλημα αργότερα ή βρίσκοντας ένα ήσυχο μέρος για να σκεφτούν.

3) Να περιμένετε την καλή τύχη

Εύκολο και απλό: αισιοδοξία. Είναι πιο πιθανό να δοκιμάσετε νέα πράγματα, να παρακολουθείτε τις ευκαιρίες και να πετυχαίνετε τους στόχους αν πιστεύετε ότι θα πάνε καλά. «Κατά μέσο όρο, οι τυχεροί άνθρωποι πίστευαν ότι υπήρχαν περίπου 90 τοις εκατό πιθανότητες να περάσουν υπέροχα στις επόμενες διακοπές τους και 84 τοις εκατό πιθανότητες να πετύχουν τουλάχιστον μία από τις φιλοδοξίες της ζωής τους…

«Οι τυχεροί άνθρωποι προσπαθούν να επιτύχουν τους στόχους τους, ακόμη και αν οι πιθανότητες επιτυχίας τους φαίνονται λίγες και επιμένουν στις αποτυχίες».

4) Μετατρέψτε την κακοτυχία σε καλοτυχία

Οι τυχεροί άνθρωποι δεν είναι πάντα τυχεροί, αλλά αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες με διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι άτυχοι άνθρωποι.

Όπως αναφέρει το Luck Factor:

«Οι τυχεροί άνθρωποι βλέπουν τη θετική πλευρά της κακής τύχης τους. Είναι πεπεισμένοι ότι οποιαδήποτε κακοτυχία στη ζωή τους, σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα, θα λειτουργήσει για το καλύτερο. Οι τυχεροί άνθρωποι δεν δίνουν δεκάρα για την κακή τους τύχη. Κάνουν εποικοδομητικά βήματα για την πρόληψη της κακής τύχης στο μέλλον».

Παρεμπιπτόντως, ο Wiseman, ένας από τους πιο γνωστούς ψυχολόγους της Βρετανίας, με ειδικότητα στην Δημόσια Κατανόηση της Ψυχολογίας, δεν έκανε μόνο τις διαπιστώσεις, αλλά τις εφάρμοσε κιόλας, κάνοντας κάποιους …άτυχους, τυχερούς.

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/04/4-epistimonikoi-tropoi-gia-na-ginete-pio-tyxeroi/#ixzz3WMLrgfRr

Παγκόσμια Ημέρα Αδεσπότων Ζώων

Η Παγκόσμια Ημέρα Αδεσπότων Ζώων καθιερώθηκε με πρωτοβουλία των ολλανδικών φιλοζωικών οργανώσεων το 2010 για την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινότητας σχετικά με την τύχη των 600 εκατομμυρίων αδέσποτων ζώων που υπολογίζεται ότι διαβιούν υπό άθλιες συνθήκες στον πλανήτη μας.

Οι φιλοζωικές οργανώσεις καλούν τον καθένα μας να υιοθετήσει ένα ζώο ή να συνδράμει προγράμματα και καμπάνιες για την προστασία τους.

Η 4η Απριλίου επιλέχθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Αδεσπότων Ζώων για τρεις λόγους:

-Χρονικά είναι ακριβώς στο μέσο της 4ης Οκτωβρίου, που γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων.

-Είναι ευκολομνημόνευτη ημερομηνία (4/4).

-Δεν υπάρχει κάποια άλλη άξια λόγου εορτή την ημέρα αυτή.

Πόσο θα διαρκούσε μια πτώση μέχρι την άλλη πλευρά της Γης;

Βουτιά μέχρι τον αντίποδα

Ο ταξιδιώτης θα έπρεπε να διανύσει 12.742 χιλιόμετρα πριν δει φως στην άκρη του τούνελ   (Φωτογραφία:  Κοινό κτήμα ) 

 

 

Μόντρεαλ

Πόση ώρα θα χρειαζόταν κανείς για να φτάσει στον αντίποδα της Γης αν έπεφτε σε μια τρύπα που περνά από το κέντρο του πλανήτη; Λίγο λιγότερο από ό,τι είχε εκτιμηθεί ως σήμερα, δείχνουν νέοι υπολογισμοί.

Εδώ και δεκαετίες, χιλιάδες φοιτητές Φυσικής καλούνται να λύσουν το πρόβλημα στα πρώτα χρόνια των σπουδών τους. Και η απάντηση που διδάσκονται συνήθως είναι ότι η ελεύθερη πτώση θα διαρκούσε 42 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα.

Σύμφωνα με το νόμο του Νεύτωνα, η δύναμη της βαρύτητας που δέχεται ένας άνθρωπος είναι ανάλογη του τετραγώνου της μάζας που βρίσκεται κάτω από τα πόδια του και αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασης από το κέντρο του πλανήτη.

Αυτό σημαίνει ότι η δύναμη της βαρύτητας θα μεταβαλλόταν διαρκώς στη διάρκεια του υποθετικού ταξιδιού: καθώς κανείς κατεβαίνει, η απόστασή του από το κέντρο της Γης μειώνεται. Ταυτόχρονα, όμως, μειώνεται και η μάζα που βρίσκεται κάτω από τα πόδια του, ενώ η μάζα που βρίσκεται πάνω από το κεφάλι του παύει να έχει επίδραση (όπως δείχνει το λεγόμενη θεώρημα του κελύφους).

Όταν κανείς φτάσει στον πυρήνα, η βαρύτητα μηδενίζεται. Και όταν ο ταξιδιώτης προπεράσει τον πυρήνα, η κατεύθυνση της βαρύτητας αντιστρέφεται και τον τραβά προς τα πίσω. Η ορμή που έχει συσσωρευτεί κατά την πτώση τού επιτρέπει να συνεχίσει το ταξίδι, με ταχύτητα όμως που όλο και μειώνεται μέχρι να μηδενιστεί στο τέρμα του τούνελ.

Το πρόβλημα με την κλασική λύση του προβλήματος είναι ότι βασίζεται στην υπόθεση ότι η Γη είναι ομοιόμορφη και έχει παντού την ίδια πυκνότητα.

Αυτό όμως δεν ισχύει, όπως επισημαίνει ο Αλεξάντερ Κλοτζ, μεταπτυχιακός φοιτητής του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ στο Μόντρεαλ και συντάκτης της μελέτης που δημοσιεύεται στο American Journal of Physics.

Χρησιμοποιώντας ένα πιο ρεαλιστικό μοντέλο του εσωτερικού της Γης, το οποίο βασίζεται σε σεισμικές μετρήσεις, ο Κλοτζ υπολογίζει ότι το ταξίδι θα διαρκούσε 38 λεπτά και έντεκα δευτερόλεπτα, περίπου 4 λεπτά λιγότερο από ό,τι στην παραδοσιακή λύση.

Στο ακριβέστερο αυτό μοντέλο, η πυκνότητα της Γης ποικίλει από το ένα γραμμάριο ανά κυβικό εκατοστό στην επιφάνεια μέχρι τα 13 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό στον πυρήνα. Επιπλέον, η πυκνότητα δεν μεταβάλλεται γραμμικά με τη απόσταση, αλλά αυξάνεται απότομα, κατά περίπου 50%, στο όριο ανάμεσα στον μανδύα και τον πυρήνα.

Οι αριθμητικοί υπολογισμοί του Κλοτζ δείχνουν τώρα ότι το ταξίδι θα διαρκούσε κάτι περισσότερο από 38 λεπτά. Όταν όμως ο ταξιδιώτης φτάσει στην άλλη άκρη, θα πρέπει αμέσως να πιαστεί από κάποιο αντικείμενο, αλλιώς θα αρχίσει να πέφτει πίσω προς το κέντρο. Χωρίς κάποιο στήριγμα, το ταξίδι θα συνεχιζόταν επ΄αόριστον πάνω-κάτω σαν εκκρεμές που ταλαντώνεται.

Η αλήθεια πάντως είναι ότι ακόμα και η νέα λύση δεν είναι απόλυτα ακριβής, αφού βασίζεται στην υπόθεση ότι η σήραγγα δεν περιέχει αέρα που θα επιβράδυνε την πτώση.

Η βασική δυσκολία βέβαια δεν θα ήταν η απομάκρυνση του αέρα -θα ήταν το σκάψιμο μιας σήραγγας που περνά από τον υπέρθερμο πυρήνα και έχει συνολικό μήκος 12.742 χιλιόμετρα.

Το πιθανότερο είναι ότι η πειραματική επιβεβαίωση δεν θα έρθει ποτέ.

Επιμέλεια: Βαγγέλης Πρατικάκης

Newsroom ΔΟΛ

Globe and Mail: «Η Αθήνα δεν είναι ωραία, αλλά είναι συγκλονιστική»

Με τίτλο «Η Αθήνα δεν είναι ωραία, αλλά είναι συγκλονιστική: ανακαλύψτε την πολιτιστική αναγέννηση της» ο δημοσιογράφος Robert Everett-Green, σε πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ στο τουριστικό ένθετο της εφημερίδας «Globe and Mail», αναφέρεται στην πόλη της Αθήνας, όπως επαναπροσδιορίζεται στα χρόνια της κρίσης.
Στις δύο σελίδες του πλούσιου ρεπορτάζ, που διανθίζονται με πολλές και ιδιαίτερες φωτογραφίες καίριων σημείων της Αθήνας, ο Καναδός δημοσιογράφος κάνει λόγο για πολιτιστική αναγέννηση που γνωρίζει η ελληνική πρωτεύουσα με εκτενείς αναφορές για προτεινόμενες δραστηριότητες σε γειτονιές όπως το Γκάζι ή σε μέρη όπως η Τεχνόπολη, σε σημείο που να συντελείται, όπως επισημαίνει «επαναπροσδιορισμός της ελληνικής ταυτότητας».
Κάνοντας αναδρομή στην αστικοποίηση της Αθήνας τη δεκαετία του '60 με όλες τις αρνητικές επιπτώσεις, ο δημοσιογράφος τονίζει την προσπάθεια επαναπροδιορισμού της πολιτιστικής της ταυτότητας με νέα σχέδια πάνω στο σκεπτικό του Rethink Athens. Επίσης, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο πολυτελές μετρό της πόλης με τα εκθέματα των ανασκαφών στους σταθμούς του, τη νέα όπερα του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος στο Φαληρικό Δέλτα και τις πρόσφατες δραστηριότητες της αισθητικής αναβάθμισης της πόλης.
«Ακόμα και με την ανεργία να φτάνει το 25%, δεν είδα πολλούς άστεγους, ίσως λόγω των ισχυρών δεσμών των ελληνικών οικογενειών. Στο μεγαλύτερο μέρος της, η Αθήνα αποπνέει αίσθηση ασφάλειας. Οι άνθρωποι που συνάντησα ήταν πολύ φιλικοί και έτοιμοι να εισέλθουν σε ένα νέο κεφάλαιο στην εθνική τους ζωή. To όλο μέρος σφύζει και δονείται από ζωή και όταν το καταλαβαίνεις αυτό, η Αθήνα φαίνεται ένα πολύ πιο συναρπαστικό μέρος από ό,τι οι πιο οργανωμένες πρωτεύουσες- σαν να είναι βγαλμένες από βιβλίο με εικόνες- του βορρά» αναφέρει χαρακτηριστικά ο δημοσιογράφος.